gazdowanie

Kuchnia, fotografia i okruchy codzienności


Leave a comment

O dobrym i złym jedzeniu słów kilka. Muszle lumaconi z jarmużem i ricottą w pomidorowym sosie

 

Moja ostatnia wyprawa na zakupy spożywcze nie była już tak beztroska, jak do tej pory. Jestem świeżo po lekturze książki O dobrym jedzeniu. Opowieści z pola, ogrodu i lasu Agaty Michalak. A wnioski płynące z tej lektury są raczej niewesołe. Ale zacznijmy od początku.

Od kiedy przeszłam na swoje (czyli od czasów studiów), zawsze czytałam etykiety na produktach. Z początku głównie daty przydatności do spożycia, z czasem coraz więcej: skąd pochodzi dane jedzenie i przede wszystkim jaki ma skład dany produkt. Bycie świadomym konsumentem to również trochę dłuższy czas poświęcony na robienie zakupów, ale nadal jestem przekonana, że warto to robić.  Do tej pory nieco czytałam o przemysłowej produkcji żywności i przyznam, że niektóre praktyki producentów przyprawiały mnie o ciarki na plecach. Gdy skończyłam O dobrym jedzeniu… nabrałam ochoty, by zostać wegetarianką i żywić się jedynie tym, co sama wyhoduję we własnym ogródku (jeśli go w końcu założę).

Jadamy mięso. Okazuje się, że jeśli chcemy kupić drób lub wieprzowinę, które nie są hodowane w sposób przemysłowy, czyli faszerowane hormonami wzrostu, powinniśmy zaopatrywać  się u sprzedawców, którzy kupują mięso bezpośrednio z małych ubojni, a te skupują zwierzęta od hodowców prowadzących gospodarstwa ekologiczne. Przy przemysłowym, pędzonym antybiotykami indyku z ośmiu kilo tuszy wydobędziemy z sześć i pół czystego mięsa (….). Z ekologicznego trzy kilo to świat i ludzie. Jemu masa nie przyrasta jak brojlerom: napędzisz i jazda! A ilu klientów jest w stanie zapłacić za prawdziwie ekologiczny produkt? To zaledwie 2-3% wszystkich mięsożernych klientów… Michalak konstatuje, że zatem może lepiej kupić raz na jakiś czas ekologiczny, czysty produkt (choć kilkakrotnie droższy) niż zjadać niemal codziennie mięso pędzone w sposób przemysłowy, niekorzystny dla naszego zdrowia.

No dobrze, skoro nie mięso, to może ryby? Weźmy te morskie. Wiele gatunków ryb jest zagrożonych wyginięciem (jak chociażby tuńczyk błękitnopłetwy czy okoń nilowy), a na nasze stoły w centralnej Polsce świeża ryba trafia dopiero po kilku dniach (zatem już nie jest świeża…). Czyste mięso mają niestety tylko ryby dziko żyjące lub te z ekologicznych hodowli, które nota bene można policzyć na palcach jednej ręki. Z morskich ryb nawet moje ulubione dorsze są coraz słabsze i mniejsze. Ponoć zasoby ich pożywienia bardzo uszczuplają paszowce, czyli norweskie statki, które poławiają mniejsze rybki na paszę dla łososi norweskich i innych zwierząt fermowych. (…) Odławia się wszystko, jak leci, a inspektorzy nie mogą nawet wejść na pokład jednostek, które zgłaszają do portu, że mają ryby na paszę. WWF Polska alarmuje, że co 20 minut na świecie wymiera jeden gatunek ryby, a aż 30 proc. stworzeń, w tym morskich, jest zagrożonych wyginięciem. W Bałtyku tylko 3 na 10 poławianych komercyjnie gatunków znajduje się na stabilnym poziomie – mimo to połowy wszystkich dziesięciu są kontynuowane.

Nie od dziś wiadomo, że łososie hodowlane również są faszerowane antybiotykami i hormonami, a także mączką rybną. A może warto kupować pstrągi w supermarketach? No cóż… W przemysłowych hodowlach te ryby całe swoje krótkie i smutne życie spędzają w sztucznych zbiornikach wodnych. W ekstensywnych hodowlach skraca się życie ryby do dziewięciu-jedenastu miesięcy, sztucznie wywołuje cykl  rozrodczy. Potem się rybę przekarmia, ledwo ma miejsce, żeby się poruszyć, podobnie jak kurczaki na fermach brojlerów. (…) Taka hodowla w całości odbywa się w kontenerach i betonowych stawach, ryby nie widzą w ogóle świata, tylko karmiarki przejeżdżające nad kontenerem i równo sypiące karmę z antybiotykami i hormonami, od których zwierzęta puchną.

Czytam i jestem coraz bardziej przygnębiona.

OK. Skoro nie mięso i nie rybie mięso, to może przerzućmy się wyłącznie na warzywa i owoce? Tu sytuacja również nie wygląda najlepiej. Wiadomo, że warzywa i owoce (zwłaszcza te egzotyczne) trafiają do Polski jeszcze nie w pełni dojrzałe. Swoją zdatność do konsumpcji osiągają dopiero w dojrzewalniach, w których stwarza się im sztuczne, choć zbliżone do naturalnych warunki. Pisałam o tym tutaj, na przykładzie pomarańczy: https://gazdowanie.wordpress.com/2015/02/05/o-uprawie-organicznych-pomaranczy-a-na-deser-ciasto-jogurtowo-pomaranczowe/ I nie wierzcie w bzdurne reklamy, które przekonują, że świeże i dojrzałe owoce i warzywa trafiają do nas prosto z krzaczka lub drzewa… A my przyzwyczajani do smaku dyskontowych pomidorów, jabłek czy śliwek powoli zapominamy ich prawdziwą, nie plastikową słodycz, smak i zapach. Bo supermarkety nie chcą karmić ludzi smacznymi produktami, lecz tym, że ważniejsze są dla nich inne cechy niż smak, na przykład wytrzymałość. Dlatego wymuszają selektywną uprawę ze względu na konkretne właściwości. To, że na przykład sklepowe pomidory często bywają niesmaczne, jest głównie kwestią odmiany, bo w tej produkcji nacisk kładzie się na plenność i odporność na  choroby czy wytrzymałość w transporcie.

Lecz z drugiej strony krytykowana produkcja wysokoobszarowa warzyw i owoców podlega rygorystycznej kontroli: te produkty są kontrolowane na obecność pozostałości pestycydów i zawartość azotanów i azotynów. A na targach i bazarkach handlują bardzo różni producenci, którzy mogą sprzedawać coś nie najlepszej jakości nie ze złej woli, lecz z nieświadomości. (…) a im mniejszy obszar mają pod opieką, tym łatwiej o brzemienną w skutkach pomyłkę. Jeśli masz nawóz, w którym substancji aktywnej potrzeba trzydziestu mililitrów na hektar, to jeśli rolnik ma do dyspozycji malutkie pole, bardzo łatwo pomylić się przy dozowaniu takich mikroskopijnych ilości. Dziesięciokrotnie przekroczyć dawkę to żaden problem, wystarczy dać dwie krople więcej. Nieświadomy niczego konsument w żaden sposób tego nie zweryfikuje.

Jak widzicie, lektura tej książki jest nie tylko pouczająca, ale również przygnębiająca. Oczywiście przede wszystkim jest to książka o tytułowym dobrym  jedzeniu, nie zepsutym niecnymi praktykami przemysłu nastawionego głównie na szybki zysk. Ale ja celowo wybrałam te fragmenty, które traktują o “psuciu” jedzenia przez wytwórców. Przyznam, że dzięki lekturze sporo się dowiedziałam  o mechanizmach rządzących tym rynkiem i jestem coraz bardziej świadomym konsumentem. Myślę, że czasem warto zastanowić się przez rutynowym wrzuceniem do koszyka produktu, do którego jesteśmy przyzwyczajeni od lat. Może warto zwłaszcza wówczas, gdy mamy rodzinę, małe dzieci, którym pragniemy zapewnić to, co najlepsze, włącznie z jedzeniem. W tym kontekście stara zasada mówiąca o tym, że nie należy jeść, a należy się odżywiać nabiera zupełnie nowej perspektywy. A każda zmiana zaczyna się od refleksji. Za nią idzie działanie.

Na koniec zdradzę Wam tylko, że postanowiłam już jakiś czas temu rozpocząć własną ekologiczną parapetową uprawę. Pod kuchennym oknem rosną już kiełki, zioła, szczypiorek i natka pietruszki. W maleńkich doniczkach kiełkują z nasion cukinie. Lada chwila przepikujemy je do gleby. Tylko wyrychtujemy mini ogródek warzywny pod płotem:)

A dziś zostawiam Was z przepisem na makaron z warzywno-serowym nadzieniem. Smacznego. Mimo wszystko.

[Wszystkie cytaty, oprócz fragmentu dot. WWF Polska, pochodzą z książki O dobrym jedzeniu. Opowieści z pola, ogrodu i lasu Agaty Michalak, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2017]

MUSZLE LUMACONI Z JARMUŻEM I RICOTTĄ W POMIDOROWYM SOSIE

/porcja dla 4 głodnych osób/

1 opakowanie makaronu lumaconi lub conciglioni

1 opakowanie jarmużu (200g)

2 opakowania ricotty (400 g)

1 opakowanie tartej mozzarelli

300 ml pasatty pomidorowej

4 ząbki czosnku

3 średnie cebule (użyłam czerwonych)

1/2 szklanki startego sera grana padano lub innego twardego długo dojrzewającego

2-3 gałązki pomidorków koktajlowych

2 łyżki oregano

olej rzepakowy do smażenia

sól, pieprz do smaku

 

Muszle gotujemy we wrzącej osolonej  wodzie przez ok. 4 minuty (muszą pozostać lekko twarde). Odcedzamy i rozkładamy na talerzu wyłożonym czystą ściereczką.

Jarmuż myjemy i usuwamy twarde łodyżki. Cebulę kroimy w drobną kostkę, podsmażamy na rozgrzanym oleju przez ok. 5 minut, dodajemy jarmuż i dusimy na średnim ogniu pod przykryciem aż jarmuż zwiędnie i stanie się jasnozielony. Studzimy i przekładamy do miski, do której dodajemy ricottę i grana padano, mieszamy.

Czosnek przeciskamy przez wyciskarkę  do czosnku. Na patelnię wlewamy łyżeczkę oleju, dodajemy oregano i czosnek, wlewamy pasattę i doprawiamy pieprzem i solą. Dusimy na wolnym ogniu przez kwadrans.

Na dnie naczynia żaroodpornego wykładamy przestudzoną pasattę. Muszle nadziewamy mieszanką jarmużu i serów. Posypujemy mozzarellą, na wierzchu kładziemy gałązki pomidorków koktailowych.

Muszle zapiekamy przez ok. 20 minut w temperaturze 180ºC.

Smacznego:


Leave a comment

Alternatywa dla pasztetu, czyli wegańska pasta z białej fasoli, orzechów włoskich i czosnku

dsc_7303

Mając naście lat najadłam się pasztetu. Chyba na całe życie. Kanapki z pasztetem obok pasty jajecznej i dżemu truskawkowego stanowiły podstawowe menu śniadaniowe obozów stałych pod namiotami. Później, w czasach wędrownych obozów harcerskich w plecakach targaliśmy puszki pasztetu obok konserw, menażek, karimat i map.

Dzisiaj na pasztet patrzę z obojętnością. Chyba, że wybieramy się w góry. Latem, gdy wyruszając skoro świt docieraliśmy do przełęczy lub schroniska, jedliśmy tam drugie śniadanie. Wtedy wystarczała czysta ściereczka, ostry nóż, świeży chleb. Pomidor, gruntowy ogórek i smarowidła. Serek i pasztet. Wtedy ten ostatni smakował… jakoś inaczej. Lepiej.

Jeśli macie tak samo, że pasztet jadacie w wyjątkowych sytuacjach lub po prostu nie jecie mięsa, a serki na kanapce już Wam się przejadły, to mam dla Was pomysł na smaczne i zdrowe domowe smarowidło. Pastę z białej fasoli, orzechów włoskich i czosnku z dodatkiem chilli i natki pietruszki. Na kanapki jak znalazł. Nie tylko dla wegan.

dsc_7202

dsc_7310

PASTA Z BIAŁEJ FASOLI, ORZECHÓW WŁOSKICH I CZOSNKU Z DODATKIEM CHILLI I NATKI PIETRUSZKI

1 szklanka białej drobnej fasoli (suchej)

4 ząbki czosnku

1/2 szklanki obranych orzechów włoskich

1/4 łyżeczki sproszkowanego chilli

1/2 łyżeczki ostrej papryki

2-3 łyżki posiekanej natki pietruszki

3-4 łyżki oleju lnianego

sól

pieprz kolorowy

 

Fasolę namaczamy na noc. Rano odlewamy wodę, przepłukujemy fasolę kilkakrotnie pod bieżącą wodą i gotujemy do miękkości (pod koniec gotowania solimy do smaku).

Odlewamy 1/4 szklanki wody z gotowania fasoli. Gdy fasola wystygnie, przekładamy ją do malaksera, dodajemy orzechy, czosnek, chilli, paprykę i natkę i miksujemy dolewając po trochu wody z gotowania i oleju lnianego. Dodajemy do smaku trochę świeżo mielonego pieprzu kolorowego. Gdy składniki się rozdrobnią i całość nabierze konsystencji pasty do smarowania, przekładamy ją do miseczki. Wierzch możemy posypać szczyptą chilli i polać odrobiną oleju lnianego. Pastę przechowujemy w lodówce maksymalnie do 3-4 dni.

Smacznego:)

dsc_7320

dsc_7313

dsc_7316

dsc_7318


Leave a comment

Obiad dla wegetarian. Lazania z czerwoną soczewicą i warzywami

dsc_7071

Mężczyźni w naszym domu są typowymi mięsożercami, nad czym boleję, ponieważ sama mogłabym jeść mięso od wielkiego dzwonu. Ale gotując kilka razy w tygodniu dla wszystkich członków rodziny, chcąc nie chcąc, muszę uwzględniać preferencje kulinarne męskiej części. Czasem jednak udaje mi się przemycić warzywa i ugotować danie wegetariańskie, które “udaje” swój mięsny odpowiednik.

Tak się stało w przypadku dzisiejszej propozycji: zamiast mielonego mięsa w sosie pomidorowym (które jest typowe dla lazanie rosso) przygotowałam czerwoną soczewicę w sosie pomidorowym z ziołami. Do tego dołożyłam sporo warzyw. Całość udawała lazanię z mięsem.

Czy z powodzeniem, oceńcie sami.

dsc_6849

WEGETARIAŃSKA LAZANIA Z CZERWONĄ SOCZEWICĄ I WARZYWAMI

/porcja dla 4 głodnych osób/

12 płatów makaronu typu lazania

1 szklanka czerwonej soczewicy

1,5 szklanki pasatty pomidorowej

6-7 pieczarek

1/2 kalafiora ugotowanego na parze, podzielonego na różyczki

1/2 szklanki sera typu feta pokrojonego w kosteczkę

1 mała cukinia

1 szklanka tartej mozzarelli

1 duża cebula

2-3 ząbki czosnku

kilka listków bazylii

1 łyżeczka suszonego oregano

olej rzepakowy

sos beszamelowy wg tego przepisu: https://gazdowanie.wordpress.com/2016/04/14/zielono-mi-czyli-lasagne-verde/

 

Płaty lazanii obgotowujemy przez ok. 2 minut w osolonej wodzie, odkładamy na półmisek wyłożony czystą i suchą ściereczką.

Pieczarki kroimy w plasterki i podsmażamy na suchej patelni. Przekładamy na talerz. Na patelnię wlewamy 1 łyżkę oleju i podsmażamy cukinię pokrojoną w półplasterki (cukinia powinna pozostać jędrna).

Cebulę i czosnek siekamy, podsmażamy na oleju aż się zezłocą. Soczewicę płuczemy na sitku i dodajemy do cebuli i czosnku, doprawiamy oregano i posiekaną bazylią, wlewamy pasattę i gotujemy ok. 10 minut na małym ogniu. Odkładamy.

Przygotowujemy farsz: Do dużej miski przekładamy ugotowaną soczewicę z dodatkami, pieczarki, cukinię, fetę, kalafiora ostrożnie mieszamy całość.

Na dno żaroodpornej formy wykładamy 3-4 łyżki farszu, który przykrywamy 3-4 płatami lazanii, a następnie znowu kładziemy kilka łyżek farszu. Kontynuujemy przekładankę aż do wyczerpania składników, przy czym ostatnią warstwę powinien stanowić makaron. Na wierzchu rozprowadzamy sos beszamelowy i posypujemy tartą mozzzarellą.

Lazanię pieczemy w temperaturze 180ºC przez ok. 20 minut lub do zrumienienia wierzchu.

Smacznego:)

dsc_6845

dsc_7073


Leave a comment

Francuski rarytas, czyli domowy konfitowany czosnek

dsc_6278

Czosnkowy rarytas??? Z naszego zwykłego, pospolitego czosnku? Otóż tak, czosnek konserwowany w oliwie uchodzi we Francji za rarytas. U nas też może, czemu nie? Ale zacznijmy od początku.

dsc_6288

Lekcja 1. Wprowadzenie.

Czosnek pochodzi z Azji Centralnej. Około 5 tys. lat temu ludzkość zaczęła go uprawiać.

Pod względem uprawy występują dwie odmiany czosnku: jare (wiosenne) i ozime (zimowe). Te ostatnie mają m.in. następujące nazwy: Arkus, Harnaś, Huzar, Orlik, Zawrat.  Jare to Jarus i Cyryl.

Lekcja 2. Właściwości zdrowotne.

Czosnek często jest nazywany naturalnym antybiotykiem. Nie bez kozery, bowiem ma nadzwyczajne właściwości lecznicze. Działa bakteriobójczo, ma dobroczynny wpływ na układ pokarmowy, obniża ciśnienie krwi i działa przeciwmiażdżycowo. Czosnek to źródło prozdrowotnych pierwiastków, takich jak potas, magnez, wapń, żelazo, a zawartość selenu i manganu powoduje, że spożywanie czosnku przyczynia się do profilaktyki antynowotworowej. Najzdrowszy jest surowy, bo wówczas nie traci wszystkich swoich właściwości.

Lekcja 3. Chińska podróbka.

W sprzedaży można często spotkać czosnek z Chin. Nie kupujmy go, ponieważ jest uprawiany przy pomocy antybiotyków i chemii, często zawiera grzyby i pleśnie, nierzadko jest genetycznie modyfikowany. Jak rozpoznać czosnek made in China? Jest znacznie tańszy od polskiego. Jest też dużo większy od rodzimych odmian, ma mniej intensywny zapach i słodkawy smak, jest mało aromatyczny. Gdy długo leży nie usycha, lecz gnije i pleśnieje. Konsumpcja chińskiego czosnku może prowadzić m.in. do alergii i grzybic.

Lekcja 4. Zajęcia praktyczne.

Otwieramy zeszyciki i zapisujemy przepis na konfitowany czosnek. Po jego upieczeniu możemy dodawać go do makaronu (świetny z chilli, natką pietruszki i oliwą), kanapek (jako składnik past do chleba), sosów sałatkowych, czy do śledzi (jako zalewa).

dsc_6283

KONFITOWANY CZOSNEK

/na podstawie http://www.palcelizac.gazeta.pl/

4 główki polskiego czosnku

1 szklanka oliwy dobrej jakości

3/4 łyżeczki soli

5-6 ziarenek pieprzu kolorowego

2 gałązki świeżego tymianku lub 1,5 łyżki suszonego

liść laurowy

 

Czosnek obieramy z łupinek. Piekarnik nagrzewamy do temperatury 150°C. Wszystkie składniki wkładamy do żaroodpornego naczynia, tak aby czosnek był pokryty oliwą. Przykrywamy naczynie folią aluminiową i pieczemy, aż czosnek ładnie się przyrumieni (około 45-50 minut). Wyjmujemy, studzimy, przekładamy do słoika. Na powierzchni oliwy układamy wycięte z folii kuchennej kółeczka, szczelnie zamykamy słoiki. Przechowujemy w lodówce do 2 tygodni.

Smacznego:)

dsc_6289

dsc_6287


Leave a comment

Kolejne wcielenie cukinii, czyli wytrawna tarta z cukinią, ricottą, fetą i ziołami

dsc_5596

Nie wiedzieć kiedy noce stały się zimne, a poranki rześkie. W ogrodzie niemal do południa trawa jest pokryta poranną rosą, a słońce zachodzi przed 19ą. Jesień nadchodzi… To dobry czas na pieczenie. Jestem od niedawna w jakiejś malignie tartowej: piekę wytrawne tarty i robię słodkie tarty bez pieczenia.

Jakiś czas temu sąsiedzi obdarowali nas młodymi cukiniami i botwinką. Maleńkie buraczki ugotowałam na parze i zmiksowałam dla naszej małej dziewczynki i “przemyciłam” w obiadku z dynią i indykiem w roli głównej. Z cukinią postąpiłam podobnie, ale dziecię odmówiło konsumpcji cukiniowej papki z kropelką oliwy z oliwek. Aby pyszne, ekologiczne warzywa się nie zmarnowały wykorzystałam je w wytrawnej tarcie.

Żałuję, że nie mam sprzętu zwanego julienne, czyli specjalnej obieraczki do warzyw, z której wychodzą piękne, cieniutki wstążki. Ale w ostateczności poradziłam sobie bez tego przyrządu,  choć efekt nie jest aż tak spektakularny. A końcówki cukinii podjadałam na surowo. Jaka szkoda, że sezon na te cuda niebawem dobiegnie końca…

dsc_5609-2

WYTRAWNA TARTA Z CUKINIĄ, RICOTTĄ, FETĄ I ZIOŁAMI

/porcja dla 4 osób/

na kruchy spód:

1,5 szklanki mąki pszennej

1/2 kostki zimnego masła

1 jajko

2 łyżki startego parmezanu

1 łyżeczka soli

1-2 łyżki zimnej wody

na farsz:

1 średnia cukinia

2 duże jajka

1 ząbek czosnku

250 g ricotty

250 g fety

180 g śmietany 18%

180 g jogurtu greckiego light

świeżo mielony pieprz kolorowy

2 łyżeczki ulubionych ziół: np. bazylia, oregano, czosnek niedźwiedzi

sól himalajska

 

Przygotowujemy kruchy spód: na stolnicę wysypujemy mąkę, robimy wgłębienie, dodajemy do niego jajko, parmezan, sól i posiekane masło oraz wodę. Szybko zagniatamy ciasto, wylepiamy nim formę do pieczenia i chowamy do lodówki na co najmniej 1h.

Przygotowujemy farsz: do miski wbijamy jajka, posiekany czosnek, dodajemy pokruszoną fetę i ricottę, dodajemy śmietanę i jogurt. Doprawiamy pieprzem i ziołami.

Cukinię obieramy za pomocą julienne lub kroimy w cienkie i długie paski/wstążki.

Po 1h wyjmujemy formę z ciastem z lodówki, wierzch nakłuwamy widelcem. Pieczemy w temperaturze 180°C przez ok. 15 minut (do zezłocenia). Po upieczeniu spód studzimy na kratce kuchennej.

Na kruchy spód wylewamy masę serowo-jajeczną, a na wierzchu układamy wstążki cukinii. Cukinię możemy posypać mielonym pieprzem i odrobiną soli himalajskiej.

Tak przygotowaną tartę pieczemy przez ok. 40 minut (góra-dół) w piekarniku nagrzanym do temperatury 190°C (aż wierzch tarty się zetnie).

Smacznego:)

dsc_5600

dsc_5593


Leave a comment

O tym, co rośnie za płotem. Wegetariańska tarta z kwiatami cukinii, ricottą i kozim serem

DSC_5959Jedni z naszych sąsiadów mają tuż przy naszym płocie mały ogródek warzywny. Aby dojrzeć co w nim rośnie, trzeba ominąć czereśnię, przejść przez szpaler cisów na naszej działce i zbliżyć się do płotu. Od kilku tygodni krążyłam w okolicy z Zuzą na rękach subtelnie zapuszczając żurawia na przydomowy ogródek sąsiadów.

Po kilku dniach byłam niemal pewna: sąsiedzi hodują cukinię. A wśród baldachimów liści znajdował się obiekt mego pożądania: młode kwiaty cukinii. Przy najbliższej okazji postanowiłam “uśmiechnąć się” do Sąsiadki, z którą niemal codziennie zamieniamy kilka słów (najczęściej rozmawiając o dzieciach i psach:)) i poprosić o kilka kwiatów. Miałam bowiem plan, by w tym sezonie na obiad przygotować nadziewane kwiaty cukinii. Problemem był jednak do tej pory… brak kwiatów:)

DSC_5964Jak postanowiłam, tak też uczyniłam. Sąsiadka nieco zdziwiła się słysząc moje fanaberie (bo kto jada kwiaty zamiast owoców?!!), po czym bez wahania stwierdziła, że może mi urwać z grządki kilka sztuk, choćby zaraz. Odparłam, że z wielką chęcią, najpierw jednak muszę zaopatrzyć się w niezbędne składniki. Po kilku dniach uzbrojona w sery i śmietanę, dałam znać Sąsiadce, że to już czas na zerwanie obiektu mego pożądania. Dostałam kilka kwiatów, tak pięknych i drobnych, że zamiast je zjeść, najchętniej umieściłabym je w szklanej misie z wodą i podziwiała jak… kwiaty w wazonie.

Jednak chęć przetestowania smaku tych cudeniek była silniejsza. Przygotowałam wytrawną tartę z cukinią, ricottą i kozim serem. Efekt był bardzo smaczny: kruchy spód, słony, aksamitny farsz i delikatne kwiaty cukinii wraz ze słodkawymi krążkami młodej cukinii.

Uwielbiam dary lata. Czego chcieć więcej?

DSC_6063

WEGETARIAŃSKA TARTA Z KWIATAMI CUKINII, RICOTTĄ I KOZIM SEREM

/porcja dla 4 osób/

na kruchy spód:

1,5 szklanki mąki pszennej

1/2 kostki zimnego masła

1 żółtko

1 łyżeczka soli

1-2 łyżki zimnej wody

na farsz:

250 g ricotty

250 g sera koziego

2 jajka

180 g jogurtu greckiego light

250 g śmietany 12%

1-2 posiekane dymki

2 ząbki czosnku

2 łyżki posiekanego szczypiorku

1/2 małej cukinii

5-6 kwiatów cukinii

1/4 łyżeczki pieprzu cayenne

sól, pieprz

 

Przygotowujemy kruche ciasto: na stolnicę wysypujemy mąkę, robimy wgłębienie, dodajemy do niego żółtko, sól i posiekane masło oraz wodę. Szybko zagniatamy ciasto, owijamy je w folię i chowamy do lodówki na co najmniej 1h.

Przygotowujemy farsz: w wysokim naczyniu łączymy 125 g ricotty i 125 g sera koziego z jogurtem greckim, śmietaną, jajkami i szczypiorkiem. Dodajemy dymkę, czosnek, szczypiorek i przyprawy. Całość dokładnie mieszamy.

Cukinię kroimy na plasterki. Z kwiatów cukinii usuwamy pręciki znajdujące się w kielichach, a następnie faszerujemy je pozostałym serem kozim i ricottą z dodatkiem odrobiny pieprzu (można dodać kilka posiekanych plasterków czosnku).

Piekarnik nagrzewamy do temperatury 180ºC.

Z lodówki wyjmujemy ciasto, wałkujemy je w kształcie cienkiego placka. Żaroodporną tartę smarujemy masłem i wykładamy ciastem po bokach tworząc wysokie brzegi (aby nie rozlał się farsz). Spód nakłuwamy widelcem i pieczemy ok. 15-20 minut (do zezłocenia się wierzchu).

Przygotowany wcześniej farsz wlewamy na podpieczony spód, na wierzchu układamy faszerowane kwiaty cukinii i plasterki cukinii. Tartę pieczemy ok. 35-40 minut w temperaturze 190ºC (farsz powinien być lekko ścięty).

Smacznego:)

DSC_6071

DSC_6059

DSC_5960

DSC_5958


Leave a comment

Superfoods #3, czyli makaron ryżowy z glonami wakame, cukinią i tofu

DSC_5498

Kadr #1

Rok 1998, może 1999. Pozuję w towarzystwie trzech sióstr: Soko, Akiko i Junko, które goszczą u mojego przyjaciela w Ratułowie. Uśmiecham się do obiektywu ubrana w oryginalne japońskie kimono. Sam rytuał ubierania trwał dobre pół godziny. Później wspólnie przyrządzamy sushi. Moje pierwsze w życiu sushi. Soko zadbała o wszystko: przywiozła ze sobą algi nori, ryż do sushi i, rzecz jasna, pałeczki.

Cięcie.

Kadr #2

Rok 2015. Jestem w trzecim trymestrze ciąży. Leżę na sofie w salonie i czytam moją “pierwszą” książkę Joanny Bator: “Rekin z parku Yoyogi”. O Japonii. Jeszcze wtedy nie wiem, że Bator stanie się jedną z moich ulubionych pisarek. Później niemal połykam jednym tchem jej “Japoński wachlarz”.

Cięcie.

Kadr #3

Rok 2016. Wiosna. Mój Brat przynosi Mamie paczuszkę suszonych glonów wakame i mówi, żeby koniecznie dodawać je do posiłków. Sam przyrządza z rodziną sałatkę z wakame. Idę krok dalej i robię obiad z wakame w roli głównej. Pachną rybami, morzem i azjatyckim jedzeniem. Gdzieś w głowie przemyka mi obrazem sprzed lat, gdy po raz pierwszy spróbowałam sushi przyrządzonego przez rodowitą Japonkę goszczącą na Podhalu.

 

Tak, wakame to kolejne superfood. Te niepozornie wyglądające zasuszone wodorosty (undaria pierzastodzielna) to istna bomba zdrowia. Mają przede wszystkim właściwości przeciwutleniające (czyli są świetne w profilaktyce antynowotworowej), są bogatym źródłem jodu, żelaza, wapnia, siarki, fluoru, kwasu foliowego, witaminy A, C, E i K. Wspomagają układ krążenia i są małokaloryczne: zawierają zaledwie 45 kcal w 100g.

Wakame mają bardzo wyrazisty zapach i smak, więc na początku nie należy szaleć z ilością tych wodorostów dodawanych do potrawy. Wystarczy małą garstkę zalać wrzątkiem, odczekać kilka minut, aż się rozwiną i nabiorą pięknego ciemnozielonego koloru, po czym dodać je do potrawy.

Eksperymentujcie na zdrowie:)

 

MAKARON RYŻOWY Z WAKAME, CUKINIĄ I TOFU

/porcja dla 2 osób/

garść makaronu ryżowego (grube nitki)

mała garść glonów wakame (do kupienia np. w sklepach z żywnością ekologiczną)

1 ząbek czosnku

kawałeczek świeżego imbiru

1 cebulka dymka

1 łyżka szczypioru

garść orzeszków ziemnych

1 mała cukinia

100 g tofu naturalnego

2-3 łyżki sosu sojowego

1 łyżka sosu rybnego (opcjonalnie)

1 łyżka miodu płynnego

olej kokosowy

 

Na patelni rozgrzewamy 1 łyżkę oleju kokosowego, dodajemy starty imbir i przeciśnięty przez praskę czosnek oraz posiekaną dymkę. Smażymy 2-3 minuty na średnim ogniu, po czym dodajemy pokrojoną w plasterki cukinię i orzeszki ziemne. Następnie zmniejszamy ogień i dodajemy pokrojone w kostkę tofu. Smażymy 5-6 minut.

Glony wakame zalewamy wrzątkiem i odcedzamy na sitku po kilku minutach, gdy staną się miękkie i nabiorą ciemnozielonej barwy.

Przygotowujemy sos: w miseczce łączymy sos sojowy i (opcjonalnie) sos rybny, dodajemy miód, mieszamy do połączenia się składników.

Makaron ryżowy zalewamy wrzątkiem i pozostawiamy ok. 3 minut, by stał się miękki, po  czym odcedzamy.

Do składników na patelni dodajemy wakame, szczypior i makaron ryżowy, a następnie polewamy całość sosem i dokładnie mieszamy.

Przed podaniem danie można posypać czarnym sezamem lub dodatkową porcją szczypioru.

Smacznego:)

DSC_5505